เหล็กไหลตาแรดกับปืนลูกซอง

เมื่อ 20 เมษายน 2540 ลูกศิษย์ของหลวงพ่อสัมฤทธิ์รายหนึ่งท่านเรียกชื่อว่า " โบ้ " ซึ่งมาจาก "แรมโบ้" เพราะรูปร่างสูงใหญ่ ตัวหนา เป็นลูกศิษย์ที่เคารพนับถือหลวงพ่อมานาน แต่เพิ่งมาฝังเหล็กไหลตาแรดกับหลวงพ่อในช่วงปี 2538 ก่อนหลวงพ่อมรณะภาพไม่นาน

ปรากฏว่าในวันดังกล่าวได้เกิดเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้นและคงต้องจำไปตลอดชีวิต เพราะในช่วงเย็นประมาณ 4 โมงเศษ ได้นัดจะไปธุระเรื่องงานกับเพื่อนชื่อ ประทีป ซึ่งได้ฝังเหล็กไหลตาแรดในวันเดียวกันเป็นผู้ขับรถมารับที่บ้าน ถนนสุขาภิบาล 3 ขณะที่กำลังเตรียมตัวจะขึ้นรถ และก้มจัดของอยู่ ประทีปที่นั่งขับรถอยู่ได้สตาร์ทเครื่องรถรออยู่ ได้เห็นรถมอเตอร์ไซค์ที่วิ่งสวนมา มีคนซ้อนท้ายเข้ามาในระยะใกล้เพียง 3 เมตร ได้ชักอาวุธปืนลูกซองขึ้นมากระบอกหนึ่ง เล็งเป้ามาที่รถดังกล่าว จึงได้ร้องบอกเตือนให้เพื่อนคือ "แรมโบ้" ให้ระวังซึ่งยังคงระวังไม่ทัน เพราะได้ยินเสียงยิงปืนดังแชะ เหมือนปืนยิงไม่ออก เกือบฉับพลันมือปืนก็ชักปืนลูกซองอีกกระบอกขึ้นมายิงออกทันที ปรากฏเสียงดังปังใหญ่ พร้อมกับกระจกหน้ารถและด้านข้างแตกหมด คนขับกับคนที่เก้ๆ กังๆ  ยังไม่มีโอกาสจะขยับตัวหลบด้วยซ้ำ เพราะเหตุการณ์เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องและรวดเร็วกว่าที่คิด

แต่ดูเห็นว่าจะโชคช่วย เพราะทราบภายหลังว่าเป็นลูกซองเบอร์ 9 และทั้งสองคนก็ปลอดภัยไม่มีบาดเจ็บ เหมือนกับลูกปืนหลบแยกไปด้านข้างทั้งสองคนทั้งๆที่ตนเองก็ไม่ ได้แขวนพระเครื่อง นอกจากมีเหล็กไหลฝังไว้ที่แขนเท่านั้น

ส่วนคนร้ายเมื่อยิงแล้วก็เสียหลัก วิ่งชนกำแพงบ้านห่างไปนิดหน่อย คนขับถูกจับกุมได้ แต่มือปืนวิ่งหลบหนีไป ก็นับเป็นเรื่องที่อธิบายลำบากว่าเกิดอะไรขึ้นในช่วงฉุกระหุกนั้น เพราะโดยธรรมดาของปืนลูกซอง อำนาจการยิงย่อมครอบคลุมไปทั่วรัศมี และระยะเพียง 3 เมตรสำหรับลูกซองแล้วถือได้ว่าเผาขนทีเดียว แต่ปืนด้านในนัดแรก ถึงนัดที่สองยิงออกแต่แล้วก็แคล้วคลาดจากผลการยิงในครั้งนั้นได้อย่างมหัศจรรย์ แม้เจ้าตัวก็ ยังคงงงอยู่ทุกวันนี้